ನೀರಿನ ಹನಿಯಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತು (ಕಥೆ)

ಭಾಗೀರಥಿ ಮೇಡಂ ಶಾಲೆಯ ಕಪಾಟಿನಿಂದ ಧೂಳು ಹಿಡಿದ ಮರದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ತೆಗೆದಾಗ ಏಳನೇ ತರಗತಿಯ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದರು. ಒಳಗೆ ಒಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮದರ್ಶಕ. ಹತ್ತು ವರ್ಷದಿಂದ ಯಾರೂ ಅದನ್ನು ಬಳಸಿರಲಿಲ್ಲ.

‘ನಾಳೆ ನಿಮ್ಮ ಮನೆ ಹತ್ತಿರದ ನೀರು ತಗೊಂಡು ಬನ್ನಿ’ ಎಂದರು. ಮಂಜು ಊರಿನ ಕೆರೆಯಿಂದ ಒಂದು ಸೀಸೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಬಂದ. ಕೆರೆ ಅರ್ಧ ಬತ್ತಿತ್ತು, ನೀರು ಹಸಿರು ಮಿಶ್ರಿತ ಬಣ್ಣ.

ಒಂದೇ ಹನಿಯನ್ನು ಗಾಜಿನ ಪಟ್ಟಿಯ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿ ಮೇಡಂ ಮಂಜುವಿಗೆ ಕಣ್ಣಿಡಲು ಹೇಳಿದರು. ಅವನು ಕಣ್ಣು ಹಾಕಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಉಸಿರು ಬಿಗಿ ಹಿಡಿದ.

‘ಮೇಡಂ, ಇದರಾಗ ಏನೇನೋ ಓಡಾಡ್ತಾವ! ಉರುಟು ಉರುಟು, ಉದ್ದ ಉದ್ದ, ಕೆಲವು ತಿರುಗಾಡ್ತಾವ. ಇವೆಲ್ಲ ಜೀವಂತ ಅಲ್ವೇ?’

ಮೇಡಂ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದರು. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳೂ ನೋಡಿದರು. ಒಂದು ಹನಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪೂರ್ತಿ ಊರು ಇದೆ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ಅನಿಸಿತು. ಮಂಜು ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.

ಒಂದು ವಾರದ ನಂತರ ಮಂಜು ಮತ್ತೆ ಕೆರೆಯ ನೀರು ತಂದ. ಈ ಬಾರಿ ಕೆರೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಬತ್ತಿತ್ತು. ಸೂಕ್ಷ್ಮದರ್ಶಕದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಾಗ ಹಿಂದಿನಂತೆ ಓಡಾಟವಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ ಜೀವಗಳಷ್ಟೇ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

‘ಮೇಡಂ, ಉಳಿದವು ಎಲ್ಲಿ ಹೋದವು?’

ಭಾಗೀರಥಿ ಮೇಡಂ ತಕ್ಷಣ ಉತ್ತರ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಉತ್ತರ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕೆಲವು ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ಹೇಳಬಾರದು; ಕೇಳಿದವನೇ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ಅವರ ನಂಬಿಕೆ. ‘ನೀನೇ ಯೋಚಿಸು ಮಂಜು. ಕೆರೆಗೆ ಏನಾಯ್ತು? ಹನಿಗೆ ಏನಾಯ್ತು?’

ಮಂಜು ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಸುಮ್ಮನಿದ್ದ. ನಂತರ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೇಳಿದ: ‘ಕೆರೆ ಬತ್ತಿದ್ರ ಅವುಗಳ ಊರೂ ಬತ್ತತೈತಿ ಅಲ್ವಾ ಮೇಡಂ?’

ಅಂದು ಸಂಜೆ ಮಂಜು ಶಾಲೆ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗದೆ ಕೆರೆಯ ಕಡೆ ನಡೆದ. ಪ್ರತಿ ಸಂಜೆ ತನ್ನ ಮನೆಯ ಬಾವಿಯಿಂದ ಒಂದು ಬಕೆಟ್ ನೀರು ತಂದು ಕೆರೆಗೆ ಸುರಿಯತೊಡಗಿದ. ಒಂದು ಬಕೆಟ್ ನೀರು ಕೆರೆಗೆ ಏನೂ ಅಲ್ಲ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಆ ಬಕೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಚಿಕ್ಕ ಊರುಗಳು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು.

ದೂರದಲ್ಲಿ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ನಿಂತು ಮೇಡಂ ಇದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಸೂಕ್ಷ್ಮದರ್ಶಕದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಅವರದೇ ಹೆಸರಿತ್ತು. ಅವರು ಹತ್ತು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಸ್ವಂತ ಹಣದಿಂದ ಅದನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಯಾರೂ ಅದನ್ನು ತೆರೆಯದಿದ್ದ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಆ ಸಂಜೆ ಅವರಿಗೆ ಅನಿಸಿತು.