ಚಂದ್ರನ ಮೇಲಿನ ನೆರಳು (ಕಥೆ)

ಆ ರಾತ್ರಿ ಚಂದ್ರಗ್ರಹಣ ಎಂದು ಊರಿಗೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಸಂಜೆಯಿಂದಲೇ ಸುಶೀಲಮ್ಮ ಅಡುಗೆಮನೆಗೆ ಬೀಗ ಹಾಕಿ, ಹಾಲಿನ ಪಾತ್ರೆಗೆ ತುಳಸಿ ಎಲೆ ಹಾಕಿ ಮುಚ್ಚಿದ್ದರು. ‘ಗ್ರಹಣದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಏನೂ ಮುಟ್ಟಬಾರದು’ ಎಂದು ಹಿರಿಯರ ಕಾಲದಿಂದ ಬಂದ ಮಾತು ಅವರದು.

ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷದ ಮೊಮ್ಮಗಳು ಕಾವ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನ ಕ್ಲಬ್‌ನ ಸದಸ್ಯೆ. ಅವಳು ಮಾಳಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಚಾಪೆ ಹಾಸಿ, ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಚಾರ್ಟ್ ಇಟ್ಟಳು. ಅದರಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯ, ಭೂಮಿ, ಚಂದ್ರ ಒಂದೇ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಾಗ ಭೂಮಿಯ ನೆರಳು ಚಂದ್ರನ ಮೇಲೆ ಬೀಳುವ ಚಿತ್ರ.

‘ಅಜ್ಜಿ, ಇದು ರಾಹು ಅಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಭೂಮಿಯದೇ ನೆರಳು.’

ಸುಶೀಲಮ್ಮ ವಾದಕ್ಕೆ ಇಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ‘ನನ್ನಜ್ಜಿ ರಾಹು ಅಂತಿದ್ರು, ನೀ ಭೂಮಿ ಅಂತೀ. ನೆರಳು ಯಾರದು ಅಂತ ಕಿತ್ತಾಡೋದಕ್ಕಿಂತ ಎಲ್ಲಾರೂ ಕೂತು ನೋಡೋಣ ನಡಿ’ ಎಂದು ಚಾಪೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತರು.

ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು ಬಂದರು. ಮುಂದಿನ ಮನೆಯ ಮಕ್ಕಳು ಬಂದರು. ಬೇಗನೆ ಮಾಳಿಗೆ ತುಂಬಿತು. ಕಾವ್ಯ ಚಾರ್ಟ್ ಹಿಡಿದು ವಿವರಿಸಿದಳು. ಚಂದ್ರನ ಅಂಚಿಗೆ ಕಪ್ಪು ನೆರಳು ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಯಾರೋ ‘ಅಂಚು ದುಂಡಗೈತಿ ನೋಡ್ರಿ’ ಎಂದರು.

‘ಹೌದು, ನೆರಳಿನ ಅಂಚು ಯಾವಾಗ್ಲೂ ದುಂಡಗಿರತ್ತೆ’ ಎಂದಳು ಕಾವ್ಯ. ‘ಭೂಮಿ ದುಂಡಗಿರೋದಕ್ಕೇ ಹಾಗೆ. ಈ ನೆರಳೇ ಭೂಮಿ ದುಂಡಗಿದೆ ಅನ್ನೋದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ.’

ಮಾಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮೌನ. ನೆರಳು ಚಂದ್ರನನ್ನು ಪೂರ್ತಿ ಆವರಿಸಿದಾಗ ಅದು ಕಡುಕೆಂಪಾಗಿ ಕಂಗೊಳಿಸಿತು. ಹಿರಿಯರೂ ಮಕ್ಕಳೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ‘ಆಹಾ’ ಎಂದರು. ಕಾವ್ಯ ಆಗ ಅಜ್ಜಿಯ ಕೈ ಹಿಡಿದಳು. ಭಯವಿದೆಯೇನೋ ಎಂದು ಅವಳು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಆ ಕೈ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ನಡುಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಗ್ರಹಣ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಸುಶೀಲಮ್ಮ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಅಡುಗೆಮನೆಯ ಬೀಗ ತೆಗೆದರು. ಬಿಸಿ ರೊಟ್ಟಿ ಮಾಡಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹಂಚಿದರು. ಕಾವ್ಯ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೇಳಿದಳು: ‘ಅಜ್ಜಿ, ನೀನು ಭಯದಿಂದ ಉಪವಾಸ ಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲ ಅಂತ ಈಗ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು. ಮತ್ತೆ ಯಾಕೆ ಮಾಡ್ತೀಯ?’

ಸುಶೀಲಮ್ಮ ನಕ್ಕರು. ‘ಭಯ ಹೋಗಿ ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷ ಆತು ಮಗಾ. ಈ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಊರೆಲ್ಲ ಒಂದ್ ಕಡೆ ಕೂಡ್ತದ. ಅದ್ಕ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಮುಂದಿನ ಗ್ರಹಣಕ್ಕೆ ನೀ ಚಾರ್ಟ್ ತಗೊಂಡು ಬಾ, ನಾ ರೊಟ್ಟಿ ತಗೊಂಡು ಬರ್ತೀನಿ.’

ಪ್ರತಿ ಪದ್ಧತಿಯ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಕಾರಣ ಇರುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದು ಭಯವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಜೊತೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ.