ಸಾಲದ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟಿದ ಸಂಭ್ರಮ ಬೇಡ

ಮೊನ್ನೆ ನಮ್ಮ ಪರಿಚಿತರೊಬ್ಬರ ಮಗಳ ಮದುವೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅಲಂಕಾರದ ವೈಭವ ಕಣ್ಣು ಕುಕ್ಕುವಂತಿತ್ತು. ಹನ್ನೆರಡು ಬಗೆಯ ಸಿಹಿ, ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬಂದ ಸಂಗೀತ ತಂಡ, ವಧು-ವರರ ಪ್ರವೇಶಕ್ಕೆ ವಿಶೇಷ ಬೆಳಕಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ. ಊಟ ಮಾಡಿ ಹೊರಡುವಾಗ ವಧುವಿನ ತಂದೆ ಕೈ ಹಿಡಿದು ‘ಏನೋ ನಮ್ಮ ಕೈಲಾದಷ್ಟು ಮಾಡಿದ್ದೀವಿ’ ಎಂದರು. ಅವರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷಕ್ಕಿಂತ ಆಯಾಸವೂ ಆತಂಕವೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ನಂತರ ತಿಳಿಯಿತು, ಹೊಲವನ್ನು ಅಡವಿಟ್ಟು ಸಾಲ ಮಾಡಿದ್ದರು.

ಮದುವೆ ಎರಡು ಮನಸ್ಸುಗಳ ಸಂಬಂಧ. ಆದರೆ ಅದು ಕ್ರಮೇಣ ಕುಟುಂಬದ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯ ಪ್ರದರ್ಶನವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದೆ. ‘ಅವರ ಮನೆಯ ಮದುವೆ ಹೀಗಿತ್ತು, ನಮ್ಮದು ಇದಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಆಗಬಾರದು’ ಎಂಬ ಅಘೋಷಿತ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಎಷ್ಟೋ ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದ ಕುಟುಂಬಗಳನ್ನು ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಸಾಲದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸುತ್ತಿದೆ. ಮೂರು ಗಂಟೆಯ ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕಾಗಿ ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷದ ದುಡಿಮೆ ಕರಗಿಹೋಗುತ್ತದೆ.

ಮದುವೆಯಲ್ಲಿ ಬಡಿಸಿದ ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಎಲೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದು ಕಸದ ತೊಟ್ಟಿ ಸೇರುವ ದೃಶ್ಯ ನೋಡಿದರೆ, ಈ ಅತಿರೇಕ ಸಂಭ್ರಮವೋ, ಅಹಂಕಾರದ ಪ್ರದರ್ಶನವೋ ಎಂಬ ಸಂಶಯ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಎಷ್ಟೋ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪತ್ತಿನ ಊಟಕ್ಕೂ ಹೋರಾಟವಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ.

ಬದಲಾವಣೆ ಮೇಲಿನವರಿಂದಲೇ ಶುರುವಾಗಬೇಕು. ಹಣವಂತರು ಸರಳ ಮದುವೆಯನ್ನು ಮಾದರಿಯಾಗಿಸಿದರೆ ಮಧ್ಯಮವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಥನೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಮಠ-ಮಂದಿರಗಳ ಸಾಮೂಹಿಕ ವಿವಾಹಗಳನ್ನು ‘ಬಡವರ ಮದುವೆ’ ಎಂದು ಕಾಣುವ ಮನೋಭಾವ ಬದಲಾಗಬೇಕು. ಅತಿಥಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ, ಭಕ್ಷ್ಯಗಳ ಬಗೆ, ಉಡುಗೊರೆಗಳ ಮೌಲ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹರಕೆಯ ಆಳ ಮುಖ್ಯ ಎಂಬ ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಮನೆಮನೆಗೆ ತಲುಪಬೇಕು.

ಮದುವೆಯ ಮರುದಿನ ಸಂಬಂಧಿಕರೆಲ್ಲ ಊರಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಸಾಲ ಮಾತ್ರ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಸಂಭ್ರಮ ಎರವಲು ಪಡೆದದ್ದಾಗದಿರಲಿ.