ಹಿರಿಯರ ಕಥೆಗಳು ಕರಗುವ ಮುನ್ನ

ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಅಜ್ಜಿಯೊಬ್ಬರು ಕಥೆ ಹೇಳುವಾಗ ಯಾವತ್ತೂ ‘ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ’ ಎಂದು ಶುರುಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ‘ಆವತ್ತು ನಮ್ಮ ಕಟ್ಟೆ ಮ್ಯಾಲೆ ಏನಾತು ಗೊತ್ತೇನು?’ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಥೆ ಊರಿನದೇ ಆಗಿರುತ್ತಿತ್ತು; ಪಾತ್ರಗಳು ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರ ಅಜ್ಜ-ಮುತ್ತಜ್ಜಂದಿರು. ಪ್ರವಾಹ ಬಂದ ವರ್ಷ ಯಾರು ಯಾರನ್ನು ಉಳಿಸಿದರು, ಬರಗಾಲದಲ್ಲಿ ಯಾರ ಮನೆಯ ಒಲೆ ಇಡೀ ಓಣಿಗೆ ಅನ್ನ ಹಾಕಿತು ಎಂಬಂತಹ ಸಂಗತಿಗಳು ಯಾವ ಇತಿಹಾಸ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲೂ ದಾಖಲಾಗಿಲ್ಲ.

ಅಂತಹ ಅಜ್ಜಿಯರು, ಅಜ್ಜಂದಿರು ಇಂದು ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರೊಂದಿಗೆ ಅವರ ನೆನಪಿನ ಗ್ರಂಥಾಲಯವೂ ಮುಚ್ಚಿಹೋಗುತ್ತಿದೆ. ಒಬ್ಬ ಹಿರಿಯರು ಇಲ್ಲವಾದಾಗ ಒಂದು ಗ್ರಂಥಾಲಯ ಸುಟ್ಟುಹೋದಂತೆ ಎಂಬ ಮಾತಿದೆ. ನಮ್ಮ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅದು ಕೇವಲ ಮಾತಲ್ಲ, ಸತ್ಯ.

ಹಾಗಾದರೆ ತಪ್ಪು ಯಾರದು? ಹಿರಿಯರು ಹೇಳಲು ಸಿದ್ಧರಿದ್ದಾರೆ; ಕೇಳುವವರೇ ಇಲ್ಲ. ಮನೆಯ ಸಂಜೆಗಳನ್ನು ಟಿ.ವಿ. ಮತ್ತು ಮೊಬೈಲ್ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿವೆ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಜ್ಜಿಯ ಕಥೆಗಿಂತ ಪರದೆಯ ಕಥೆ ಚುರುಕಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಯುವಕರಿಗೆ ಹಳೆಯ ಕಥೆಗಳು ‘ಉಪದೇಶ’ ಎಂದು ತೋರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಕೇಳುವ ತಾಳ್ಮೆ ಒಮ್ಮೆ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡರೆ ಆ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿರುವುದು ಉಪದೇಶವಲ್ಲ, ಬದುಕಿನ ಅನುಭವ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ.

ಮಾಡಬೇಕಾದ್ದು ಸರಳ. ವಾರಕ್ಕೊಂದು ಸಂಜೆ ಮೊಬೈಲ್ ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಮನೆಯ ಹಿರಿಯರ ಬಳಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳೋಣ. ‘ನಿಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯ ಹೇಗಿತ್ತು?’ ಎಂದು ಕೇಳೋಣ. ಮಾತು ತಾನಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಬರೆದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೋಣ, ಅಥವಾ ಅವರ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ರೆಕಾರ್ಡ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಶಾಲೆಗಳು ‘ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಕಥೆ’ ಎಂಬ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕೊಡಬಹುದು. ಮಗು ತನ್ನ ಅಜ್ಜನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಕೇಳಿ ಬರೆದ ಪುಟ ಯಾವುದೇ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕದ ಪಾಠಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ.

ಕಥೆಗಳು ಕರಗುವುದು ನಿಧಾನವಾಗಿ, ಆದರೆ ಕರಗಿದ ಮೇಲೆ ಮರಳಿ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೂ ಕಾಲವಿದೆ. ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿರುವ ಅಜ್ಜನ ಪಕ್ಕ ಇಂದೇ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳೋಣ.