ಪತ್ರದ ಪರಿಮಳ ಮರೆಯಾಗದಿರಲಿ

ಹಳೆಯ ಟ್ರಂಕೊಂದನ್ನು ತೆರೆದಾಗ ಅದರ ತಳದಲ್ಲಿ ರಬ್ಬರ್ ಬ್ಯಾಂಡ್ ಹಾಕಿದ ಒಂದು ಕಟ್ಟು ಪತ್ರಗಳು ಸಿಕ್ಕವು. ತಂದೆ ಊರಿಂದ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಅಂತರ್ದೇಶೀಯ ಪತ್ರಗಳು. ಮಡಚಿದ ಅಂಚುಗಳು ಹಳದಿಯಾಗಿದ್ದವು, ಶಾಯಿ ಮಸುಕಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಕೈಬರಹದ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನ ತಲ್ಲಣ ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತವಾಗಿತ್ತು. ‘ಮಳೆ ಬಂದಿಲ್ಲ, ಆದರೂ ನೀನು ಚಿಂತೆ ಮಾಡಬೇಡ’ ಎಂದು ಬರೆದ ಸಾಲಿನ ಕೆಳಗೆ ಅವರು ಎರಡು ಬಾರಿ ಗೆರೆ ಎಳೆದಿದ್ದರು. ಯಾವ ಸಾಲಿಗೆ ಗೆರೆ ಎಳೆಯಬೇಕೆಂದು ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು.

ಇಂದು ಸಂದೇಶಗಳು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ತಲುಪುತ್ತವೆ. ಹೆಬ್ಬೆರಳಿನ ಒಂದು ಒತ್ತಿಗೆ ‘ಊಟವಾಯ್ತಾ?’ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸಾವಿರ ಮೈಲಿ ದಾಟುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಂದು ಹತ್ತಿರವಾದದ್ದು ಅಂತರವೋ, ಸಂಬಂಧವೋ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಪತ್ರ ಬರೆಯುವವನು ಮೊದಲು ಯೋಚಿಸಬೇಕು, ಮತ್ತೆ ಓದಿ ತಿದ್ದಬೇಕು, ನಂತರ ಕಾಯಬೇಕು. ಆ ಕಾಯುವಿಕೆಯಲ್ಲೇ ಪ್ರೀತಿ ಪಕ್ವವಾಗುತ್ತದೆ. ಉತ್ತರ ಬಂದ ದಿನ ಅಂಚೆಯವನ ಸೈಕಲ್ ಗಂಟೆ ಕೇಳಿದ ಕ್ಷಣದ ಹರ್ಷಕ್ಕೆ ಯಾವ ‘ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್’ ಧ್ವನಿಯೂ ಸಾಟಿಯಲ್ಲ.

ಇಲ್ಲಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ದೂಷಿಸುವ ಉದ್ದೇಶವಿಲ್ಲ. ದೂರದ ಮಗಳ ನಗುಮುಖವನ್ನು ವೀಡಿಯೊದಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ಕಣ್ಣೊರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಮ್ಮನ ಸಂತೋಷ ಸಣ್ಣದಲ್ಲ. ಆದರೆ ವೇಗ ಹೆಚ್ಚಿದಂತೆ ಮಾತು ತೆಳುವಾಗುತ್ತಿದೆ. ‘ಓಕೆ’, ‘ಹ್ಮ್’, ಒಂದು ಚಿತ್ರ ಚಿಹ್ನೆ — ಇಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಒಂದು ಸಂಬಂಧದ ದಿನದ ಸಂವಾದ ಮುಗಿದುಹೋಗುತ್ತದೆ. ಹೇಳಲಾಗದ್ದನ್ನು ಹೇಳಲು ಬೇಕಾದ ಸಮಯ, ಏಕಾಂತ, ಸಂಯಮ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾವು ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದಂತೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.

ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕೈಬರಹದ ಪತ್ರವೊಂದರ ಅನುಭವ ಸಿಗಬೇಕು. ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಅಜ್ಜನಿಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆಯುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಅವರ ಭಾಷೆಗೂ ಭಾವಕ್ಕೂ ಕೊಡುವ ಕೊಡುಗೆ ಯಾವ ತರಬೇತಿಯೂ ಕೊಡಲಾರದು. ಹಿರಿಯರು ತಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಜೋಪಾನವಾಗಿಟ್ಟು ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ತೋರಿಸಲಿ. ಪತ್ರ ಒಂದು ಸಂದೇಶವಲ್ಲ, ಒಂದು ಕಾಲದ ಮನಸ್ಸಿನ ಪರಿಮಳ.

ಇಂದೇ ಒಂದು ಪತ್ರ ಬರೆಯೋಣ. ವಿಳಾಸ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕೇಳಿ ತಿಳಿಯೋಣ. ಕೇಳುವ ಆ ಕ್ಷಣವೇ ಸಂಬಂಧದ ಮೊದಲ ಸಾಲು.