ಬಿಸಿಯಾಗುವ ತನಕ (ಕಥೆ)

ನಿಖಿಲ್ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ಸ್ ಎಂಜಿನಿಯರ್. ಊರಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಅಜ್ಜನ ಕೋಣೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಧೂಳು ಮುಸುಕಿದ ಹಳೆಯ ರೇಡಿಯೋ ಕಂಡಿತು. ಮರದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ, ಬಟ್ಟೆಯ ಜಾಲರಿ, ಕೆಂಪು ಸೂಜಿಯ ಡಯಲ್. ಒಳಗೆ ಗಾಜಿನ ಬಲ್ಬಿನಂತಹ ನಾಲ್ಕು ವಾಲ್ವ್‌ಗಳು.

‘ಅಜ್ಜ, ಇದನ್ನ ರಿಪೇರಿ ಮಾಡಿ ಕೊಡ್ಲಾ?’

‘ಅದು ಕೆಟ್ಟಿಲ್ಲ ಮಗಾ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಯಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ. ಬಿಸಿ ಆಗೋ ತನಕ.’

ನಿಖಿಲ್ ಸ್ವಿಚ್ ಒತ್ತಿದ. ಮೌನ. ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಕಳೆಯಿತು. ವಾಲ್ವ್‌ಗಳ ಒಳಗೆ ಕಿತ್ತಳೆ ಬೆಳಕು ಮೂಡಿತು. ‘ಕ್ಯಾಥೋಡ್ ಬಿಸಿಯಾಗಿ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನ್‌ಗಳನ್ನು ಹೊರಬಿಡೋದಕ್ಕೆ ಸಮಯ ಬೇಕು’ ಎಂದು ಅವನು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡ. ನಂತರ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಗುಯ್ಗುಟ್ಟುವ ಸದ್ದು ಬಂತು; ಅದರ ಹಿಂದೆಯೇ ಆಕಾಶವಾಣಿಯ ಸಂಗೀತ.

ನಿಖಿಲ್ ಅದೇ ರಾತ್ರಿ ಒಂದು ಯೋಜನೆ ಮಾಡಿದ. ವಾಲ್ವ್‌ಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು, ಅದೇ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯೊಳಗೆ ಒಂದು ಆಧುನಿಕ ಚಿಪ್ ಕೂರಿಸಿದರೆ ಸ್ವಿಚ್ ಒತ್ತಿದ ತಕ್ಷಣ ಹಾಡು ಬರುತ್ತದೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅಜ್ಜನ ಮುಂದೆ ಈ ಯೋಜನೆ ಹೇಳಿದ.

ಅಜ್ಜ ಏನೂ ಹೇಳದೆ ಚಹಾ ಕುಡಿದರು. ಕೊನೆಗೆ ‘ನಿನಗೆ ಬೇಕಾದ್ದು ಮಾಡು ಮಗಾ. ಆದ್ರ ಒಂದ್ ಸಲ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಕುಳಿತು ಸಂಜೆ ರೇಡಿಯೋ ಹಚ್ಚು’ ಎಂದರು.

ಸಂಜೆ ಅಜ್ಜ ಸ್ವಿಚ್ ಒತ್ತಿದರು. ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಕಾಯಬೇಕಿತ್ತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಡುಗೆಮನೆಯಿಂದ ಅಜ್ಜಿ ಚಹಾ ತಂದರು. ಅಪ್ಪ ಪತ್ರಿಕೆ ಮಡಚಿಟ್ಟರು. ತಂಗಿ ಹೋಂವರ್ಕ್ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದು ಕುಳಿತಳು. ಅಜ್ಜ ಆ ಒಂದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿನ ದಿನದ ಊರಿನ ಸುದ್ದಿಯನ್ನೋ, ತಮ್ಮ ಕಾಲದ ಯಾವುದೋ ತಮಾಷೆಯನ್ನೋ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಂಗೀತ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಇಡೀ ಮನೆ ಒಂದೇ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿರುತ್ತಿತ್ತು.

ನಿಖಿಲ್ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ತನ್ನ ಫ್ಲ್ಯಾಟ್‌ನ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿದ. ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ತಕ್ಷಣ ಆನ್ ಆಗುತ್ತದೆ. ಪರದೆ, ಸ್ಪೀಕರ್, ಧ್ವನಿ ಸಹಾಯಕ. ಆದರೆ ಮೂವರು ಒಂದೇ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಹಾಡಿಗಾಗಿ ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಕಾಯುವ ದೃಶ್ಯ ಅವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಾರಿಯೂ ನಡೆದಿರಲಿಲ್ಲ.

ಮರುದಿನ ನಿಖಿಲ್ ಚಿಪ್‌ಗಳನ್ನು ಬ್ಯಾಗಿನಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು ವಾಲ್ವ್‌ಗಳ ಧೂಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಒರೆಸಿದ. ಹೊರಡುವ ಮುನ್ನ ಅಜ್ಜನ ಪಾದ ಮುಟ್ಟಿ ಹೇಳಿದ: ‘ಅಜ್ಜ, ಇದಕ್ಕ ರಿಪೇರಿ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮನೆಗೇ ಬೇಕಾಗಿದೆ.’

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆ ವಾರದಿಂದ ಸಂಜೆ ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಯಾವ ಪರದೆಯೂ ಬೆಳಗುವುದಿಲ್ಲ.