ನಿಂತ ಗಡಿಯಾರ (ಕಥೆ)

ನಮ್ಮ ಕಾಲೋನಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳಗಿನ ವಾಕಿಂಗ್ ಹೋಗುವ ನಾಲ್ವರ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ವಾಸುದೇವರಾಯರದು ವಿಚಿತ್ರ ಸ್ವಭಾವ. ಎಲ್ಲರ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಗೋಡೆ ಗಡಿಯಾರಗಳು ಟಿಕ್ ಟಿಕ್ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅವರ ಮನೆಯ ಹಾಲಿನ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲಿನ ಗಡಿಯಾರ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ ನಿಂತಿದೆ. ಮನೆಗೆ ಹೋದವರೆಲ್ಲ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ‘ರಾಯರೇ, ಗಡಿಯಾರ ಕೆಟ್ಟು ಹೋಗಿದೆ, ರಿಪೇರಿ ಮಾಡಿಸಿ’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ರಾಯರು ಉತ್ತರ ಕೊಡದೆ ಚಹಾದ ಬಟ್ಟಲು ಮುಂದೆ ತಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅವರ ಹೆಂಡತಿ ಶಾರದಮ್ಮ ತೀರಿ ಹೋಗಿ ಅಷ್ಟೇ ವರ್ಷಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಇಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕ್ಕೆ ನಿಲುಕದ ಬಾಂಧವ್ಯ ಕಾಲೋನಿಯ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದ ಸಂಗತಿ. ಹೀಗಾಗಿ ಗಡಿಯಾರ ನಿಂತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮದೇ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಕೊಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ‘ಹೆಂಡತಿ ಹೋದ ಸಮಯ ಅದು, ಅದಕ್ಕೇ ಅದನ್ನು ಚಲಿಸಲು ಬಿಡುತ್ತಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಒಬ್ಬರು ಹೇಳಿದರೆ, ‘ಶೋಕದ ಮೂಢನಂಬಿಕೆ’ ಎಂದು ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಗೋಣು ಹಾಲಿಸಿದರು.

ಒಂದು ದಿನ ಬೆಳಗಿನ ವಾಕಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ ರಾಯರು ಬರಲಿಲ್ಲ. ಹುಷಾರಿಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿದು ನಾನು ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋದೆ. ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದ್ದ ರಾಯರು ಕ್ಷೀಣ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರು: ‘ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದು ವಿಷಯ ಹೇಳಬೇಕು ಅಂತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಯಾರಿಗೆ ಹೇಳುವುದು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.’

ನಾನು ಸುಮ್ಮನೆ ಅವರ ಪಕ್ಕದ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತೆ.

‘ಅವಳು ಹೋದ ದಿನ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಿಂದಲೇ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. “ರೀ ಸ್ವಲ್ಪ ಇಲ್ಲಿ ಬನ್ನಿ” ಅಂತ. ನಾನು ಆ ದಿನದ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಸಂಪಾದಕೀಯ ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. “ಬಂದೆ ಬಂದೆ, ಈ ಪ್ಯಾರಾ ಮುಗಿಸಿ ಬರ್ತೀನಿ” ಅಂತ ಅಂದೆ. ಮೂರು ಬಾರಿ ಕರೆದಳು. ಮೂರು ಬಾರಿಯೂ ನಾನು ಅದೇ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟೆ. ನಾಲ್ಕನೇ ಬಾರಿ ಕರೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಎದ್ದು ಹೋಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಗಡಿಯಾರ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ತೋರಿಸುತ್ತಿತ್ತು.’

ಅವರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿತ್ತು. ‘ಆ ಗಡಿಯಾರ ಚಲಿಸಿದರೆ ಆ ಕ್ಷಣ ಹಳೆಯದಾಗುತ್ತದೆ ಅನಿಸಿತು. ಅದು ಹಳೆಯದಾದರೆ ನಾನು ಉತ್ತರ ಕೊಡದ ತಪ್ಪೂ ಹಳೆಯದಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಶಿಕ್ಷೆ ಮುಗಿದುಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದೆ.’

ಅವರ ಮಾತು ಮುಗಿದಾಗ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಮೌನ ಕವಿಯಿತು. ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅವರೊಬ್ಬರೇ ಹೊತ್ತಿದ್ದ ಭಾರ ಆ ಕೋಣೆಯ ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ಬಾಗಿಸಿದಂತೆ ನನಗೆ ತೋರಿತು.

ನಾನು ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿ ಕಾಲೋನಿಯ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಗಡಿಯಾರ ರಿಪೇರಿ ಮಾಡುವ ಅಬ್ದುಲ್ಲಾನನ್ನು ಕರೆತಂದೆ. ರಾಯರು ತಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಅಬ್ದುಲ್ಲಾ ಗಡಿಯಾರವನ್ನು ಕೆಳಗಿಳಿಸಿ ಹಿಂದಿನ ಮುಚ್ಚಳ ತೆಗೆದ. ಒಳಗೆ ಧೂಳು ಕುಳಿತಿತ್ತು, ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಸ್ಪ್ರಿಂಗ್ ಸಡಿಲವಾಗಿತ್ತು ಅಷ್ಟೇ. ಒಂದು ಹನಿ ಎಣ್ಣೆ, ಒಂದು ತಿರುವು. ಟಿಕ್ ಟಿಕ್ ಟಿಕ್ — ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ಮೌನ ಮುರಿಯಿತು.

ರಾಯರು ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಎದ್ದು ಗಡಿಯಾರದ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ನಿಂತರು. ಮುಳ್ಳುಗಳು ಮುಂದೆ ಸಾಗುವುದನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಐದು ಗಂಟೆ ಆದಾಗ ಗಡಿಯಾರ ಗಂಟೆ ಬಾರಿಸಿತು. ಅವರು ತಲೆ ಎತ್ತಿ ಆಕಾಶದ ಕಡೆಗೆ ನೋಡಿ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೇಳಿದರು: ‘ಬಂದೆ ಶಾರದಾ, ಈಗ ಬಂದೆ.’

ಕಾಲ ಮುಂದೆ ಹೋಗಲು ಯಾರ ಅನುಮತಿಯೂ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕ್ಷಮೆ ಪಡೆಯಲು ಅವರ ಅನುಮತಿ ಬೇಕಿತ್ತು.